Interview met Wim Punk

Interview|Foto's: Christine Voets | Tekst: Bart Van den Bosch

Naar aanleiding van onze eerste muzikantenmeeting op 30 juni in Lier spraken we met Lierse rocker bij uitstek: Wim Punk. Dankzij nummers As The Bottle Runs Dry (’88) en Miles Away From Here (’91), die hij samen met zijn makkers van The Wolf Banes uit zijn mouw schudde, overstegen ze destijds de plaatselijke scene. Maar Wim Punk is meer dan dat. Met The Skinny Genes, een project samen met zijn nicht Eva De Roovere, bracht hij onlangs een goed ontvangen debuut-lp uit.

Proficiat met het eerste album van The Skinny Genes, ben je tevreden met het resultaat?

Ja, echt wel! We zijn er aan begonnen zonder een vast plan en dat viel in de studio allemaal in de plooi. Het is een variëteit aan stijlen geworden doordat er zowel nummers van mij als van Eva op de plaat staan. Dat zorgt voor een mooie dynamiek.

Hoe komt het dat het toch nog vrij lang geduurd heeft voordat jullie samen een plaat uitbrachten?

Dat is op een natuurlijke wijze gegroeid. Het leeftijdsverschil is ook vijftien jaar, dus in het begin ging dat toch niet echt (lacht). Ik heb op haar eerste plaat (De Jager) het nummer Slenterblues meegezongen. Ten tijde van onze vorige plaat van The Wolf Banes stuurde ze mij een demo van Tonight. Ik voegde er een gitaar en een tweede stem aan toe en dat klonk ongelooflijk goed samen. Vanaf toen is het idee gegroeid om samen een plaat uit te brengen. Nadien hebben we onze nummers bij elkaar gebracht en hebben we samen ook nummers geschreven in functie van de nieuwe plaat.

Vanwaar komt de naam?

Dat is heel toevallig gekomen. Ik zag deze jeansbroek in de badkamer liggen en zag er skinny in staan, toen dacht ik spontaan aan The Skinny Genes.

The Wolf Banes brengen de laatste tijd om de vier jaar een plaat uit. De laatste dateert van 2014 dus er komt nog een nieuwe plaat dit jaar?

Ah, jij houdt dat bij (lacht). Ik denk dat het eerder een nieuwe single zal zijn. We hebben eigenlijk al een volledig album opgenomen maar die is om de één of andere reden blijven liggen. We zijn een beetje in een identiteitscrisis van de groep beland. Tweede stem en gitarist Luk De Graaff is gestopt, gitarist Lange Polle (nvdr: Paul Van Bruystegem) heeft het heel druk met Triggerfinger en gitarist Pieter Vreede en bassist JeePee Pernet zijn gewisseld van instrument. Ondertussen hebben we wel een mogelijke vervanger gevonden voor Lukke (nvdr: Luk De Graaff) maar hebben we nog niet kunnen repeteren wegens schouderblessure van onze drummer Wim Aerts.

Dus we moeten nog geen optredens verwachten deze zomer?

Nee, we hebben dit jaar één optreden in oktober in Gits, Allen daarheen!

In mijn rugzak zaten meer singletjes dan schoolboeken.

Waar let je op als je voor de eerste keer samenspeelt met nieuwe muzikanten?

Goh, het is al lang geleden dat we nog met nieuwe muzikanten gespeeld hebben. Bij Berre Van Hoeylandt, die als vervanger van Lange Polle is gekomen, is dat heel goed gegaan. Hij had als opdracht om de gitaarpartijen en de solo’s van Lange Polle te spelen en Berre kon dat want dat is een super gitarist.

Lange Polle speelde niet van in het begin bij The Wolf Banes, hoe is hij erbij gekomen?

Op een gegeven moment moesten we met The Wolf Banes 2 uur gaan spelen in Nederland in een café van de Hells Angels. Met onze eigen nummers konden we maar drie kwartier vullen waardoor we de rest moesten vullen met covers. Lange Polle ging af en toe al met ons mee en toen hebben we hem gevraagd om erbij te komen en namen we onze eerste echte plaat op.

Vanaf toen was the sky the limit, was The Wolf Banes je eerste groep?

Ik speelde eerst bij Chant, ook een Lierse groep, waarmee we in 1982 deelnamen aan de Humo’s Rock Rally. Na de preselectie, die we wonderwel overleefden, moest ik echter ‘dienst’ gaan doen in Duitsland. Ik heb dan spoedverlof kunnen aanvragen voor de halve finale en uiteindelijk haalden we zelfs de finale. Jammer genoeg kon ik nadien niet altijd verlof meer krijgen waardoor de geplande optredens soms zonder zanger doorgingen, maar dat was niet te doen.

Bestaan er opnames van Chant?

Nee, we staan wel met het nummer In Remembrance op de plaat Rock Rally 1982.

Ben je begonnen als zanger of als gitarist?

Ik wou eigenlijk gitarist worden. Ik had een elektrische gitaar gekregen en speelde mee met The Ramones, The Clash en The Jam. Ik speelde toentertijd tijdens de middag singletjes in een café op het Zimmerplein. In mijn rugzak zaten meer singletjes dan schoolboeken. De mannen van Chant kwamen daar geregeld binnen en vroegen of ik bij hun groep wou komen spelen. De week nadien ging ik met mijn gitaar en versterker naar de repetitie en zag ik daar een drummer, een bassist, twee gitaristen en in het midden van de garage een microstatief waar niemand achter stond. Dus gitaarversterker terug naar huis en zo ben ik zanger geworden. Al maar goed want zingen kan ik een beetje, gitaar spelen kan ik voor geen meter (lacht).

De dag dat de cd uitkwam was voor mij ‘the day the music died’.

Het blijkt dat je ook theremin kan spelen, hoe kom je daarbij?

Spelen is een groot woord maar ik gebruik het wel ter vervanging van het accordeonstukje in As The Bottle Runs Dry. In het begin speelde er live altijd een accordeonist mee maar na onze nieuwe start kwam Pieter met een theremin af. Hij had dat gekregen voor een verjaardag en we gebruiken dat sindsdien dus ter vervanging van de accordeon. Dat is een gimmick hé, heel toevallig dat Pieter dat bij had want anders zouden we wel iets anders gebruikt hebben.

Naar welke muziek luister je op dit moment?

Ik luister vooral naar Radio 1 en vinyl maar sinds ik haar (nvdr: Loulou, zijn energieke viervoeter) heb, is dat wel een pak minder. Ik koop graag vinyl, zowel nieuwe als oude platen. Ik heb zelfs al platen gekocht waar ik de cd al van had. Dan geef ik die cd weg of gooi die in de vuilbak.

In de vuilbak?

Ja, ik heb de cd van in het begin al rommel gevonden. De dag dat de cd uitkwam was voor mij ‘the day the music died’. Qua artwork vond ik dat niet te doen, in dat plastieken hoesje zat meestal een barst en dat boekje kreeg je er amper uit. Die hoezen werden veel te klein en de songteksten kon je zelfs met een leesbril van 4,5 niet lezen. Ik kon vroeger uren met een platenhoes op mijn bed zitten terwijl de plaat opstond, dat heb ik met een cd-hoesje nooit gedaan! Ze hebben toen iets goed vervangen door iets slechter, maar de vinyl is terug, hoera!

Dat optreden heeft mijn leven veranderd.

Je hebt een brede smaak qua muziek?

Absoluut, ik ben niet ‘genregericht’. In de punkperiode natuurlijk wel toen was ik helemaal in de ban van punk. Ik was maar dertien jaar maar die periode was bangelijk, er gebeurde iets. Punk was krachtig met korte nummers en goede refreinen. Ik werd daar helemaal in meegezogen en wou absoluut in een ‘groepke’ spelen.

Ging je vaak naar optredens?

Ja, als dertienjarige ging ik bijvoorbeeld naar Iggy Pop in de Roma met The Kids als voorprogramma. Iggy Pop had toen net Lust For Life uitgebracht met de muzikanten van David Bowie , memorabel. Dat optreden heeft mijn leven veranderd.

Dat is al een mooie afsluiter maar heb je nog tips voor andere, beginnende muzikanten?

Nee, ik vind niet dat iemand tips moet geven aan andere muzikanten, laat iedereen gewoon zijn goesting doen. Voor beginnende zangers kan ik wel de micro’s Beta 57A of 58A van Shure aanraden.

Nog toekomstplannen?

Hopelijk binnenkort terug repeteren met The Wolf Banes en er staan ook nog wat optredens met The Skinny Genes gepland zoals op de Gentse Feesten op het Luisterplein.

Dat zijn mooie vooruitzichten, bedankt voor dit zeer fijn gesprek en veel succes met The Skinny Genes en The Wolf Banes!