Interview met Liliane Saint-Pierre

Interview|Foto: Christine Voets | Tekst: Bart Van den Bosch

Op donderdag 25 oktober komt Rudolf Hecke zijn boek ‘De sixties’ voorstellen in café ’t Goed Voorbeeld in Lier en kunnen muzikanten nadien deelnemen aan een sixties jamsessie. We gaan al even terug naar de gouden jaren zestig met niemand minder dan Liliane Saint-Pierre. Als tiener brak ze helemaal door in de jaren zestig. Ze ontmoette Jimi Hendrix en werkte samen met Claude François. Anno 2018 staat Liliane Saint-Pierre nog steeds met veel plezier op een podium, werkt ze samen met diverse artiesten en maakte ze graag tijd voor dit gesprek over de sixties.

Sommige zaken uit de jaren zestig duiken terug op zoals de vinyl plaat, mogen we binnenkort vinyl verwachten van Liliane Saint-Pierre?

Men vraagt dit wel eens maar ik heb de laatste jaren alles in eigen beheer uitgebracht dus de budgetten waren beperkt. Als er een platenfirma is die wil investeren in vinyl dan komt het er misschien wel van. In de jaren zestig was dit toch gemakkelijker. Als men in je geloofde dan investeerde de maatschappijen enorm in de artiest. Zo nam ik op het einde van de jaren zestig 20 nummers op met Claude François. Dat was een geweldige periode. Nu breng ik één nummer per jaar uit. Dat is meer een visitekaart geworden.

Het repertoire dat ik met hem heb opgenomen heeft alles goed gemaakt.

Een visitekaart voor optredens dan?

Ja inderdaad, ik treed nog steeds heel graag op en dit met verschillende muzikanten. Zo heb ik een project met MANdolinMan, Jan De Smet en Herr Seele waarmee ik nog vijf optredens ga doen en dan loopt dat jammer genoeg af. Met Marijn Devalck breng ik Franse liedjes van Edith Piaf, Jacques Brel en Claude François. We zingen eerst apart maar op het einde van elke show zingen we enkele duetten. Daarnaast loopt er momenteel mijn soloprogramma "Intiem" met eigen repertoire en muzikanten. Dat doe ik ook super graag.

Je brengt liedjes van Edith Piaf, Jacques Brel en Claude François, waren dat ook je grote voorbeelden in de jaren zestig?

Ja absoluut, Edith Piaf is jammer genoeg gestorven in 1963. Dat jaar nam ik deel aan de Volkswagen variétéprijs. Dat was een grote wedstijd op radio Luxemburg waar ik een platencontract heb veroverd bij Philips. Via dat platencontract heb ik, Ik Wil Vrij Zijn, wat een bewerking is van You Don’t Own Me van mijn grote voorbeeld Dusty Springfield, kunnen opnemen. Via mijn manager Mil de Coster kwam ik nadien bij Polydor terecht en moest ik liedjes zingen die ik niet graag zong.

Toch kon je de liedjes met overtuiging zingen?

Ja, ik vind dat je altijd met overtuiging en passie je liedjes moet brengen. Gelukkig kwam ik in ’68 via dezelfde manager bij Claude François terecht. Het repertoire dat ik met hem heb opgenomen heeft alles goed gemaakt. Als ik nu naar die arrangementen luister dan heb ik echt het gevoel dat wij onze tijd vooruit waren. Bij sommige nummers van Axelle Red en Hooverphonic hoor ik onze sound uit de jaren zestig erin.

Hij zag wel graag de vrouwen maar zijn gitaar was zijn grote liefde.

En dat met beperktere middelen.

Beperktere middelen? Maar manneke, wij zaten wel in een grote studio in Engeland met een groot orkest hé (lacht). In die tijd deden ze, naar mijn mening, beter hun best in de studio terwijl men nu al snel tevreden is.

Wat bedoel je daarmee?

Dat de mensen in de studio nu soms teveel rekenen op de apparatuur. Ik ben wel geen tegenstander van de moderne apparatuur. Als we vroeger iets opnamen kreeg ik de arrangementen pas op de dag van de opname te horen en dan kon ik er niet veel meer aan veranderen. Sinds er digitaal kan opgenomen worden kunnen we nadien veel gemakkelijker dingen aanpassen. Dat is de vooruitgang die ik erg apprecieer.

Je hebt nooit iets anders gedaan dan zingen en op het podium staan, wist je meteen als jong meisje van vijftien jaar dat je zangeres wou worden?

Ik had niet de ambitie om een bekende zangeres te worden maar eens ik de smaak te pakken had, wou ik niets anders meer doen. Tot de dag van vandaag is muziek mijn grote passie. Heb er absoluut geen spijt van dat ik op vijftien jaar gestopt ben met studeren.

Je ontmoette in de jaren zestig Jimi Hendrix, hoe kwam hij over bij de jonge Liliane?

Jimi Hendrix ontmoette ik in Duitsland toen ik achttien jaar was. Dat was echt een heel tof contact. Hij leek misschien voor de buitenwereld een wild, ruig beest maar eigenlijk was hij een heel fijne man. Hij zag wel graag de vrouwen maar zijn gitaar was zijn grote liefde.

De tijd die ik heb mogen meemaken met Elvis Presley, The Beatles, The Bee Gees, Dusty Springfield, jongens wat was dat!

Wat was je meest memorabele optreden in de jaren zestig?

In mijn beginperiode speelde ik in het voorprogramma van The Kinks in de Roma, wat toch geen makkelijke opgave was. Het is me wel gelukt en jaren later herinnerde een journalist nog steeds dat optreden van de kleine Liliane die moedig haar liedjes zong voor een publiek dat stond te wachten op The Kinks.

Ging je toen zelf ook naar optredens kijken?

Ik had daar in de jaren zestig iets te weinig tijd voor maar ik ben dat tegenwoordig wel aan het inhalen. Binnenkort ga ik naar Kylie Minogue in het Koninklijk Circus in Brussel. Twee weken geleden ben ik naar Dionne Warwick geweest in het Kursaal in Oostende. Tina Turner in het Sportpaleis vond ik enkele jaren geleden ook super.

Om af te ronden nog een laatste vraag: de jaren zestig worden wel eens de gouden jaren van de popmuziek genoemd, vind je dat zelf ook?

Absoluut. De tijd die ik heb mogen meemaken met Elvis Presley, The Beatles, The Bee Gees, Dusty Springfield, jongens wat was dat! Daar krijg ik kippenvel van terwijl ik dit zeg. Tegenwoordig hoor ik andere dingen, al mag ik niet alles over dezelfde kam scheren. Ik vraag me toch regelmatig af waar de melodieën zijn. Daarmee bedoel ik dat als je de arrangementen wegneemt en enkel de gitaar overblijft, het nummer overeind moet blijven.

Dat was in de jaren zestig meer het geval?

Ik vind van wel of misschien doe ik niet genoeg mijn best om de muzikanten van nu te volgen maar ik probeer dat wel te doen. Sinds kort werk ik samen met contrabassist en producer Nicolas Rombouts. Zo gaat Het Zesde Metaal een nummer schrijven voor mij en dat zal geproducet worden door Nicolas Rombouts en normaal gezien ga ik dat dan zingen. Als dit meevalt willen we graag nog andere groepen contacteren om hetzelfde te doen.

Dat zou dan een nieuw album kunnen opleveren?

Ja, dat zou wel eens kunnen (lacht).

Bedankt voor dit zeer fijn sixties gesprek!